ఈ యుద్ధం చాలా గొప్పది. ఎందుకంటే.. అప్పట్లో మన ఇండియా సైనిక శక్తి చాలా తక్కువ. మన ఆయుధాలు కూడా అంతంతమాత్రమే. దానికి తోడు.. పాకిస్థాన్ రేంజర్లు.. సరిహద్దులు దాటి మన పర్వతాలపైకి వచ్చి కాల్పులు జరిపితే, మన సైనికులు కింది నుంచి కాల్పులు జరపాల్సి వచ్చింది. ఇది కష్టమైన పని. అయినా ఎంతో ధైర్యంతో పోరాడి.. తిరిగి పర్వతాల్ని స్వాధీనం చేసుకున్నారు. ఎముకలు విరిచే చలిలోనూ.. ప్రాణాలకు తెగించారు. వారి ధైర్యం, సాహసం, తెగింపు, త్యాగం మనకు ఎప్పటికీ ప్రేరణ కలిగించేవే.

ఎలా జరిగింది?:

1999 మే నుంచి జులై వరకు ఈ యుద్ధం జరిగింది. భారత్-పాకిస్థాన్ మధ్య లైన్ ఆఫ్ కంట్రోల్ (LoC) వెంట.. కార్గిల్, డ్రాస్, బటాలిక్ ప్రాంతాల్లో జరిగింది. పాకిస్థానీ సైనికులు, ఉగ్రవాదులూ కలిసి.. కాశ్మీరీ మిలిటెంట్ల వేషంలో LoC దాటి, 16,000 నుంచి 18,000 అడుగుల ఎత్తైన శిఖరాలను ఆక్రమించారు. వారి లక్ష్యం శ్రీనగర్-లేహ్ హైవేకి అంతరాయం కలిగించడం, లడఖ్‌కు సరఫరాలను నిలిపివేయడం. DD ఇండియా రిపోర్టుల ప్రకారం, ఈ కుట్ర.. పాకిస్థాన్ ఆర్మీ చీఫ్ పర్వేజ్ ముషారఫ్ నేతృత్వంలో జరిగిందని తర్వాత నిర్ధారణ అయింది.

భారత్ ఆపరేషన్ విజయ్ ప్రారంభించింది. ఇండియన్ ఎయిర్‌ఫోర్స్.. ఆపరేషన్ సఫేద్ సాగర్ నిర్వహించగా, నౌకాదళం.. ఆపరేషన్ తల్వార్ ద్వారా అరేబియన్ సముద్రంలో ఒత్తిడి పెంచింది. యుద్ధం దాదాపు 85 రోజులు కొనసాగింది. జూన్ 13న టోలోలింగ్, జూలై 4న టైగర్ హిల్, పాయింట్ 4875 వంటి కీలక శిఖరాల్ని భారత సైన్యం తిరిగి స్వాధీనం చేసుకుంది. జూలై 14న అప్పటి ప్రధాని అటల్ బిహారీ వాజ్‌పేయి ఆపరేషన్ విజయ్ విజయవంతమైందని ప్రకటించగా, జూలై 26న అన్ని ఆక్రమిత ప్రాంతాలు స్వేచ్ఛగా మారాయి.

అధికారికంగా భారత్ వైపు 527 మంది సైనికులు ప్రాణాలు కోల్పోయారు. వారిలో 26 మంది అధికారులూ ఉన్నారు. 1,363 మంది గాయపడ్డారు. పాకిస్థాన్ వైపు అధికారిక అంచనాలు 357-453 దాకా ఉన్నాయి. ఇతర అంచనాలు వేలల్లో ఉన్నాయి.

అప్పటి భారత సైనిక శక్తి vs ఇప్పటి పరిస్థితి – ఎలా గెలిచింది?

1999లో భారత సైన్యం ఆధునిక సామర్థ్యాలు చాలా తక్కువగా ఉన్నాయి. హై-ఆల్టిట్యూడ్ వార్‌ఫేర్‌కి కావాల్సిన చలి దుస్తులు, నైట్ విజన్, గన్-లొకేటింగ్ రాడార్లు, డ్రోన్లు, ప్రెసిషన్ గైడెడ్ మ్యూనిషన్లు సరిపడా లేవు. ఇంటెలిజెన్స్ లోపాలు బాగా ఉన్నాయి. సైనికులు 16,000-18,000 అడుగుల ఎత్తులో, తీవ్రమైన చలి, తక్కువ ఆక్సిజన్, నిటారుగా ఉన్న శిఖరాలపై శత్రు కాల్పుల మధ్య పోరాడాల్సి వచ్చింది. బోఫోర్స్ తోపులు, మిరాజ్-2000 జెట్లు ప్రధాన ఆయుధాలుగా ఉన్నాయి.

1. సైనికుల అసాధారణ ధైర్యం: కెప్టెన్ విక్రమ్ బత్రా (పరమ వీర్ చక్ర), గ్రెనేడియర్ యోగేంద్ర సింగ్ యాదవ్, కెప్టెన్ అనుజ్ నయ్యర్ వంటి వీరులు. బత్రా “యే దిల్ మాంగే మోర్” అని పాయింట్ 5140ను స్వాధీనం చేసుకుని, పాయింట్ 4875లో ప్రాణాలు అర్పించారు.

2. ఆర్టిలరీ, వైమానిక మద్దతు: బోఫోర్స్ గన్లు భారీ కాల్పులు జరిపి శత్రు స్థానాలను బలహీనపరిచాయి. మిరాజ్-2000లు లేజర్-గైడెడ్ బాంబులతో కచ్చితమైన దాడులు చేశాయి. న్యూస్18లో ఎయిర్ మార్షల్ వినోద్ పాట్నీ వివరించినట్లు, ఆల్టిట్యూడ్ సవాళ్లు ఉన్నా IAF వ్యూహాలు మార్చుకుంది.

3. రాజకీయ నియంత్రణ: భారత్ LoC దాటి పాకిస్థాన్ వైపు వెళ్లకుండా పోరాడి అంతర్జాతీయ మద్దతు పొందింది. అప్పటి అమెరికా అధ్యక్షుడు బిల్ క్లింటన్ పాకిస్థాన్‌పై ఒత్తిడి పెట్టారు.

4. లాజిస్టిక్స్, సమన్వయం: కష్టతరమైన పరిస్థితుల్లోనూ సరఫరాలు కొనసాగించారు.

2026 వేడుకలు:

డ్రాస్‌లోని కార్గిల్ వార్ మెమోరియల్ దగ్గర రక్షణ మంత్రి రాజ్‌నాథ్ సింగ్ నేతృత్వంలో శౌర్య సంధ్య, మోటార్‌సైకిల్ డిస్‌ప్లే, యుద్ధ సంస్మరణ కార్యక్రమాలు జరుగుతున్నాయి. కార్గిల్ విజయ్ దివస్ కేవలం గతాన్ని గుర్తు చేసుకోవడం కాదు. ఇది భారత సైనికుల త్యాగం, దేశభక్తి, సార్వభౌమత్వ రక్షణకు చిహ్నం. అప్పటి పరిమిత వనరులతోనూ విజయం సాధించిన ఆ వీరులకు నివాళులు. ఈ రోజు దేశం మొత్తం వారి స్మృతికి నిలుస్తోంది. Jai Hind!